Reis Charkov-gebied, maart/april 2026

Dinsdag 31 maart 2026

Dag van tegenstellingen. In de ochtend in prachtig lenteweer, buiten in de zon in een lieflijk dorp. In de avond in noodweer vast met de bus ergens in de donkere velden.
‘s Morgens gaan we eerst naar een kleine dorpsgemeenschap niet ver van Merefa, richting de stad Charkov. We hadden een evangelisatiedienst. Daarna was er hulpuitdeling, met o.a. ook kleding. Er was gelegenheid om te praten. We werden uitgenodigd iets verderop het dorpsschooltje te bekijken in het dorpje, dat in de zomer van 2022 leed onder Russische bezetting.
In de middag gingen Jaap en ik op pad met Andrej en Sergeina. Na een 2,5 uur durende rit met de Transit bus over ondenkbaar slechte wegen bereikten we het kleine gebedshuis. Van de kerkelijke gemeente zijn slechts 6 oude(re) vrouwen overgebleven, mede door de oorlog. Maar nu komen telkens andere dorpsgenoten hier luisteren en ze krijgen hulp. We hadden een heel mooie dienst, we voelden een diepe band. Toen we om 19.00 uur zaten te eten, viel de stroom uit en er was geen generator. Daarna gingen we huiswaarts… net buiten begon het te onweren en enorm te regenen. We maakten kennis met dit gezegde uit Oekraïne: “Waar het asfalt ophoudt, beginnen de gaten”. In de donkerte hadden we weinig oriëntatie en geen goed GPS signaal, geen internet….we namen een foute afslag. Een onmogelijk weggetje vol diepe gaten. Stilte en duisternis rondom. Rimboe. De Ford Transit bus raakte muurvast in een gat. En buiten de bus was je binnen twee minuten doorweekt. En dan? Lopen? Waarheen? Of bellen? Hoe en wie? Samen baden we tot onze hemelse Vader. “Hij kent onze weg… ” (Job 23:10). Er kwam hulp….op ons gebed. Want een half uur later… lichtjes in de verte. Het was een zware militaire zeswielige (6×6) vrachtwagen. Deze haakte de kabel er aan, haalde een keer aan, en we waren los. Voor we verder gingen met de nog ruim 2,5 uur durende hobbeltocht, dankten we de Heere, onze Helper. Maar we waren heel laat “thuis”.

Bijeenkomst in Yakivka. Prachtig lenteweer. Na de evangelisatiedienst waren er buiten op lange tafels zomerkleren en schoenen beschikbaar, gebracht vanuit Nederland.

We kregen een rondleiding in de dorpsschool, door de directrice. Circa 90 leerlingen, ze ontvangen vooral les via internet. Veel aandacht voor de nationale historie en identiteit.

“Waar het asfalt ophoudt, beginnen de gaten.”

Woensdag 1 april 2026

Vandaag bezochten we twee adressen richting Izium rayon. De bijeenkomst was fijn. Daarna gingen we onderweg naar het laatste punt voor de avondbijeenkomst in het stadje Balakleia. De weg was zeer beroerd. En het onvermijdelijke gebeurde: de schokbreker ophanging rechts achter begaf het, compleet afgescheurd en de schokbreker krom. We hebben de boel bekeken en samen gebeden. Toen zijn we begonnen te sleutelen om te proberen de bus rijdbaar te krijgen voor de laatste 10 kilometer. De broeder uit Balakleia haalde Pavel en mij op zodat wij de dienst al konden beginnen. Bij aankomst: luchtalarm, en daarna aantal drones. Later volgde stapvoets de bus. Een broeder van de kerk ging met Andrej aan de slag. Ook nu weer drones die overkwamen. Een paar uur later was alles goed gelast, maar nog met een geïmproviseerde schokbreker. Om 22.30 uur vertrokken we naar Merefa, heel kalm aan en om 01.30 uur waren we thuis. En… donderdagmorgen heel vroeg werd een nieuwe schokbreker gehaald en om 8.00 uur stond de bus klaar voor de nieuwe dag. De Heere beproeft soms, maar helpt ook uit, op ons gebed. Dat betoonde Hij ook deze woensdag.

Soms zijn paden door de velden beter dan de kapotte asfaltwegen vol gaten, mits het niet regende….

Wiel eraf… conclusie: volledig afgebroken ophanging schokdemper.

Eerst gewerkt om de bus rijdbaar te krijgen, daarna aan de slag om alles te lassen bij een broeder achter zijn huis in Balakleia.

Donderdag 2 april 2026

Eén keer in de veertien dagen worden de stadjes Panjutina en Lozova bezocht volgens een vaste planning. Jaap van Wijck en ik waren hier voor het eerst in maart 2024 en nog vaak erna. Door de schuivende frontlijn en de teloorgang van Pokrovsk en Belitske kwamen inmiddels nogal wat evacuees van daar naar Lozova. Om 8.20 uur vertrokken we. We hadden twee prachtige bijeenkomsten. We zagen hoe de broodnodige verbouwing van het kerkgebouw van Panjutina traag gaat door gebrek aan jonge vrijwilligers. Na de lunch waren we in Lozova. Dit is een strategisch belangrijk spoorwegknooppunt. Een helaas een “populair” doel. Dit was merkbaar aan de regelmatig klinkende sirenes: luchtalarm. In de stad was geen stroom vanmiddag. Bij de winkels op de stoep brommen overal kleine generators. Na de dienst en hulpverdeling was er veel tijd om na te praten, o.a. met evacuees. Hoe ingrijpend om alles te moeten achterlaten. Na deze rustig verlopen dag keren we rond 17.30 uur terug. Lente. We eten buiten. En terwijl ik deze berichten schrijf, komen er een paar zwermen drones over, er wordt hevig op geschoten door de luchtafweer. We lopen even naar buiten. Je ziet de lichtspoormunitie van de luchtafweer. Verder weg een zwaardere klap. Het hoort bij het leven hier…. hoe vreemd is toch oorlog. Ieder gaat weer naar binnen. En het is weer stil.

Panjutina. In de nog onafgebouwde nieuwe kerkzaal is ook verdeling van kleding.

Lozova. Een dienst, waarin vrouwen, gevlucht uit Donetsk gebied en daar huis en haard verloren, voor de mensen zongen. Erna hulp verdeling en Sergei, afkomstig uit Mariupol, praat nog lang na met een groepje mensen met vele geestelijke vragen.

We ontmoetten broeder Alexander. Opnieuw, want in september en december waren we in het Huis van gebed in Belitskye, bij Pokrovsk. Lang bleef hij trouw op zijn post, maar uiteindelijk evacueerde hij met zijn gezin naar hier. Op de foto’s wijst hij aan: dat is ons huis, in de cirkel. Nu een ruïne. En dit is ons Huis van gebed: november 2025, en nu februari 2026. Hij zegt: “Ach Johan, we weten het, het aardse, we moeten alles achterlaten, ons is toch bereid een huis hierboven (Johannes 14:2). En toch, je huis, al het vertrouwde, je gemeente, het Huis van gebed. Het is niet eenvoudig te zien dat het nu ruïnes zijn. Maar toch, de Heere is onze Helper. Hij leidt ons pad. Hij geeft ons hier als voorganger weer nieuwe taken, een nieuwe plek”.

Vrijdag 3 april 2026

Terwijl we donderdag avond berichtjes aan het afwerken waren, werden we opgeschrikt door gejank van een groot aantal drones, waarna ook de luchtafweer in actie kwam. In de verte hoorden we zware klappen uit de richting van Charkov. Stil keken we buiten naar dit “vuurwerk”. We lazen in het nieuws dat er inderdaad een massale aanval plaatsvond, 24 uur lang, 400 Shaged drones. En juist deze vrijdag, de 1500ste dag van deze oorlog, hadden we twee locaties te bezoeken van evacuees. In de stad is de gewone drukte. Het is zo groot! Maar vaker sirenes.. nou ja, en wat dan te doen? De Heere is de beste Schuilplaats.
De eerste locatie is in de wijk Shevchenkivsky. Het was fijn en druk bezocht. Natasja, het zusje van evangelist Andrej, en haar man waren mee. Prachtig klonk de vioolmuziek en de zang. Hier onderin deze oude flat: even een oase. Sirenes? Geluid van explosies? Het is hierbinnen alsof het er niet is. Aan het eind vraagt Andrej mij af te sluiten met gebed. We bidden samen. We ruimen op en eten en gaan onderweg naar de tweede locatie. We zien veel zwaailichten, een groep mensen, geblakerde wrakstukken en de weg geblokkeerd. We moeten terug. Later lezen we: Shaged drone raakt 4 auto’ s: 2 doden, 5 gewonden. Op de tweede plaats weer: binnen “stil” en buiten gedurig onrust. Veilig keren we terug in Merefa en bezoeken de vrijdagavond gebedsdienst in de kerk van Merefa. Een rustige nacht volgt.

Een kleine oase in de 24 uur lang bestookte stad Charkov.. Violiste/pianiste Natasja en haar broer evangelist Andrej raken met Woord en muziek zichtbaar de harten van de tot tranen geroerde bezoekers, geëvacueerd, ontheemd.

En buiten woedde intussen de oorlog. Confronterend. We moesten omrijden vanwege de neergekomen Shaged drone, 700 meter vanaf onze “oase”. De Heere zij gedankt, Hij is onze veilige Schuilplaats.

Zaterdag 4 april 2026

In de ochtend hebben we rust en tijd om ons voor te bereiden voor zondag (Pasen is hier een week later). In de middag bezoeken we een opvanglocatie aan de andere kant van Charkov en daarna gaan we nog naar Bogodukhov rayon, 25 kilometer van de Russische grens. Het is een stabiele dag. Het is 20.15 uur, we zijn weer bijna op de “thuisbasis” in Merefa.

En we wensen ieder, voor de derde achtereenvolgende zaterdagavond, vanuit Oekraïne een gezegende zondag toe. Zoals ze hier groeten: Jezus Christus opgestaan. Ja, waarlijk, opgestaan.
Bidt voor Oekraïne.