Reis Charkov-gebied (2), april 2026

Zondag 5 april 2026

In Nederland (Europa) is het Pasen. Traditioneel is dat in het Oosten (vanwege historie oosters-orthodoxe kerk) een week later.
Hier is het dus Palmpasen. Het thema van de diensten vandaag. Eerst in de evangelisatiedienst in Merefa, bezocht door ruim 300 bezoekers. De bekende Bijbelgedeelten worden uitgelegd: Matheus 12:37, Johannes 12: 9-26, en over de intocht van Jezus in Jeruzalem naar Lukas 19:35-44. Direct aansluitend rijden we naar Pervomaisk voor een evangelisatiedienst daar. Er is veel tijd erna om met bezoekers te praten. Hier zijn nogal wat vluchtelingen uit Donetsk. Vervolgens zijn we gelukkig weer op tijd terug voor de reguliere dienst in de gemeente van Merefa. Moe komen we thuis. Apart om te bedenken dat “thuis” paasfeest wordt gevierd. Ook morgen. Maar het was hier een fijne zondag, en los van wat je onderweg ziet rijden, was van de oorlog vandaag weinig merkbaar.

Muziek is belangrijk om bij de evangelisatie mensen te bereiken. Evangelist Andrej Tsjubenko en zijn zusje Natasja (zang, piano, viool) zijn een goed op elkaar ingespeeld “ensemble”. Voor ons zijn deze weken ook intensief. We deden inmiddels meer dan 30 bijeenkomsten. Maar…. het is een bijzonder voorrecht (en oase) telkens ook deze zang en muziek te mogen horen.

Vooraan zat ze: Tatyana. Een door zorg getekend gezicht. Ik zag hoe ze intensief luisterde. Na de dienst sprak ik haar, ze zei: “Mijn man en ik zijn ontheemd geraakt uit Pokrovsk. We zijn gevlucht en we hebben praktisch niets meer over. We wonen nu in een huurflat. De situatie is gecompliceerd, doordat mijn man diabetes heeft en al drie beroertes heeft gehad. Hij is gedeeltelijk verlamd, kan niet spreken en kan niet lopen. Hij heeft constante zorg en behandeling nodig”. Ze vertelt hoe op dit moment de meest essentiële dingen ontbreken: “Huishoudelijke apparaten. We hebben echt een kleine koelkast nodig, want er is zelfs geen plek om insuline te bewaren. Er zijn geen medicijnen voor revalidatie na een beroerte en voor diabetes. Geen incontinentiemateriaal, hygiëneproducten, verzorgingsproducten voor bedlegerige patiënten. Geen speciaal bed”. Ze toont foto’s: haar man, wat nog over is van hun huis in Pokrovsk. We bidden voor in de kerk met haar. Draagt u Tatjana ook op in uw gebed?

Maandag 6 april 2026

Deze morgen begint met prachtig lenteweer, na een nog heel koude, maar voor ons ook rustige nacht. We rijden met een klein team via Charkov naar Tsuguev. We verbazen ons over de intensieve drukte in en rond deze garnizoensplaats, zo’n 40 kilometer achter het front. We rijden nog wat verder, naar het dorp Malanivka. Hier, in de door Stichting Onder het Kruis uit Werkendam aangelegde en gesponsorde vluchtelingenopvang, houden we een bijeenkomst, met nog als thema Palmpasen. We blijven vrij lang napraten. Ontheemd. Alles vrijwel kwijt. Welk vooruitzicht? Half in de middag keren we terug in Merefa. De zon heeft plaatsgemaakt voor een donkere lucht (zo is het leven, denk ik, regen en zon). We helpen met het klaarmaken van voedselpakketten. Want in de avond is er een bijeenkomst voor in en rond Merefa nieuw gearriveerde ontheemden. Intussen begint het zeer heftig te regenen. Om 18.00 uur begint deze evangelisatiedienst met circa 90/95 bezoekers. Onwennig voor hen: voor het eerst in de kerk, samen bidden, muziek en zang, uitleg vanuit de Bijbel. Daarna worden voedselpakketten uitgereikt en staan er tafels met kleding, keukengerei, schoenen e.d., aangevoerd vanuit Nederland.

In de vluchtelingenopvang in Malanivka. Zie de tekst op de muur, Psalm 46:2 “God is ons een Toevlucht en Sterkte; Hij is krachtig bevonden een Hulp in benauwdheden”.

Op deze foto van links naar rechts: Andrej, de evangelist; Johan; Tanja; Jaap.
We ontmoetten Tanja voor het eerst in augustus 2023 in Kupiansk. En tot het van voorjaar 2025 nog vele malen daar, soms onder lastige en risicovolle omstandigheden. Een stadje, meer en meer onder vuur, en nu veranderd in een spookstad vol ruïnes. Tanja was een van de leden van de kerk, die zo lang als mogelijk bleef om daar te dienen. Ze verloor huis en goed en de kerk, die haar zo lief was. Ze was zichtbaar geroerd door ons bezoek. We spraken van hart tot hart. Ze zei bij ons afscheid: deze ochtend is een feestdag vooer mijn ziel. Gedenk Tanja en met haar die vele anderen, die haast alles verloren, in je gebed opdat de Heere hun Toevlucht is in alle benauwdheden.

In de vroege avond is in Merefa een bijeenkomst voor net aangekomen ontheemden: een evangelisatiedienst en uitdelen van voedselhulp en kleding.

Een serieus probleem: de hoge brandstofprijs. Jaren zagen we een ijs van 45.00 tot 54.00 Hrivni op de borden. Nu tot 80% meer! Dat is voor velen problematisch. Ook generatoren voor electra vragen benzine of diesel. Geregeld zien we ook pompen waar de diesel leeg is.

Dinsdag 7 april 2026

In de morgen moest de bus voor een reparatie naar de garage. Wij gingen er met de Toyota Pickup op uit om wat te regelen voor Tatjana en haar man. Na de middag hebben we eerst de intussen gemaakte bus geladen en vertrokken we naar Pervomaisk. Hier leverden we hulp af in de flat bij Tatjana en haar man Alexei. Daarna gaan we nog naar een kleine nederzetting, 35 kilometer verder. Midden in de leegte, vele kilometers rondom. Vredig. Stil. Een klein “gebedshuis”. Binnen is een dienst bij de laatste zonnestralen. Erna gaan we bij een boerenfamilie eten. Dwars door de zeer eenzame velden, over zeer slechte wegen bereiken we na 2 uur weer Pervomaisk. Vandaar naar Merefa is de weg beter. Ruim na middernacht zijn we op de “thuisbasis”. We drinken wat, we zetten de wekker op 04.45 uur. We bidden. Want we weten, woensdag wacht een pittige dag, omdat we naar de frontstad Slavjansk en Izium willen gaan. Maar… terwijl we bidden voor de nacht wordt de rust grondig verstoord….

We brengen hulp bij Tatjana en haar man die in Pokrovsk alles verloren. Een koelkast, een bio-toilet, incontinentiemateriaal, hygiëneproducten, medicamenten, zuivel, fruit. We zagen met eigen oog hoe slecht de situatie was voor Alexei (diabetes, 3x beroerte, goeddeels verlamd, geen spraak): Een gammel bed zonder fatsoenlijk matras in een kale flat. We blijven even praten, bidden samen. Tatjana is geroerd door de nu reeds geboden hulp, maar zelf voelen we hoe veel meer nodig zou zijn in deze situatie.

Een vredige avond in de eenzaamheid van de velden van Charkov oblast. Alsof er geen oorlog is. Maar in elk huis dringt het door: een gevluchte familie, zonen aan het front, slachtoffers bij bekenden. Erna eten we nog bij een boerenfamilie. Trots toont hij zijn trekker (90 pk), en vertelt: ik ben maar een kleine boer hier (100 hectare).

Woensdag 8 april 2026

Net na 00.20 uur. Terwijl we bidden voor de nacht, wordt de rust grondig verstoord…. Eerst het geluid van cirkelende Shaged drones en afweer. Nou ja, dat is vaker. Dan het kenmerkende gejank, toenemend… de eerste zware klap. Dit is dichtbij. En nog één, enz. Dit gaat bijna een halfuur, met tussenpauze, door. Het oliedepot en de fabriek aan de andere kant van de spoorlijn (1,15 km) is het doel. Maar een drone komt op maar 300 meter afstand neer. We tellen ver over de 20 inslagen. De vuurgloed is enorm, hoog boven het bos uit. Het vuur klinkt als een geraas en grote zwarte wolken beginnen de hemel te verduisteren. De Heere beschutte ons. Om 01.15 uur gaan we naar bed. Om 4.45 uur staat de wekker.

05.30 uur. Het brandt nog steeds als we vertrekken. Op de voorgrond uitgebrande auto’s vlak bij ons gastenverblijf.

Onze laatste dag dat we hier mee zijn met het evangelisatie- en hulpteam. Het begon dus onverwacht erg onrustig door de grootschalige aanval op de olieraffinaderij van Merefa. Om 5.30 uur laden we bij de kerk. De zwarte kolom rook aan de andere kant van de spoorlijn blijft doorgaan. Via Charkov en Tsuguev gaan we de weg op naar Izium. Vandaar, de derde keer dit jaar, de met antidrone netten beveiligde weg richting Donetsk oblast, stad Slavjansk. Veilig bereiken we deze stad. Meer en meer is hier beschadigd. We horen dat ook hier afgelopen nacht een grote drone aanval was. Maar we kunnen ongestoord onze dienst uitvoeren. T.o.v. twee weken geleden is het heel rustig. We zagen er tegen op om te gaan, maar dit is fijn. Onrust in en rond de dienst en uitdeling hulp is nooit fijn. Hoe zorgt de Heere voor ons!

In de middag rijden we terug tot Izium. Op het grasveld bij het gebedshuis houden we, buiten bij 10 graden, een evangelisatiedienst. Los van een paar keer de sirene is het ook hier wel rustig. We tellen bijna 200 bezoekers, erg druk. Erna delen we vanuit de tent voedselhulp uit. Vroeg in de avond keren we veilig terug in Merefa. De Heere zij geloofd voor Zijn hulp en bescherming, ook deze laatste “werkdag” van deze reis. We maken ons gereed voor de thuisreis, 2800-3000 kilometer scheidt ons nog van onze geliefden en vrienden, naar wie we, na drie weken erg uitzien.

Slavjansk. Het bezoek aan de dienst neemt gestaag af. Velen evacueren.

Onder de anti-drone netten door naar Slavjansk. Situatie verslechterd stap voor stap (bom voor bom).

We hebben een half uur over om te rusten, na te denken. Ik besluit een wandeling te maken door frontstad Slavjansk. De schoonheid van de lente. De toenemende littekens van de oorlog. Hoe onwerkelijk…..

Tijdens de wandeling nodigde dit echtpaar (ze herkenden me van de dienst/hulpuitdeling) mij uit om de schade aan hun huisje en tuin plus broeikas te zien. Drukgolven en brokstukken van inslaande bommen en drones richten veel nevenschade aan.
Alleen al sinds zondag waren er 10 zware zweefbommen en ruim 40 drones op de stad. Toch willen ze niet evacueren. Waar moeten we heen?

Laatste dienst van deze rondgang in Izium. Fris lenteweer, buiten bij het kleine gebedshuis. Ongeveer 200 aanwezigen,
10 graden buiten in de zon en geen wind.

Dit is Micha die we vaak op verschillende plekken tegen komen. Bijna altijd betrokken bij evacuaties. Hij heeft al verschillende aanvallen overleefd en is wonderbaarlijk nog in leven.

Donderdag 9 april 2026

Vanochtend zijn we begonnen aan de thuisreis. Charkov, Poltava, Kiev, Poolse grens. We hopen vanavond bij de Poolse grens te zijn.

Vrijdag 10 april 2026

Na een (ongestoorde!) nachtrust bij Warschau gaan we weer bijtijds op pad voor de laatste etappe van 1250 km. En na ruim drie weken afwezigheid parkeerde ik de Toyota Hilux weer op de oprit bij huis. Wat een blij weerzien na drie intensieve weken. We dankten samen de Heere voor alles wat we uit Zijn almachtige, maar ook Vaderlijke hand ontvingen deze tijd. Bidt voor hen die we achterlieten in Oekraïne.

Iedereen bedankt het voor meeleven en gebed !
Gebed is nodig voor de broeders die zeer intensief bezig zijn met de hulpverlening en het evangelisatiewerk.
Een oorlog die zijn diepe sporen achterlaat in de hele samenleving van dit zwaar verminkte land.