Kinder- en jongerenwerk rond Smila (2)

Hieronder kunt u het derde deel van het reisverslag van Dirk en Mineke Verhoek lezen.

Vrijdag 31 juli 2026

Gisteren zijn we nog bij een ander zomerkamp geweest. Daar kwamen 200 kinderen uit Soemy om tot rust te komen. Ze horen de hele dag sirenes en dergelijke. Ze blijven daar ook allemaal slapen. Wij hebben de kinderen niet ontmoet, want zee moesten nog komen. Nu werd het zomerkamp volop voorbereid. Het was een erg mooie rustige plaats. We reden terug naar de kerk om het eten voor het kamp in Raihorod op te halen en weg te brengen. De jongeren zaten al te wachten. Het zijn allemaal jongeren die of hun vader zijn verloren in de oorlog of hun vader is militair. Moeder werkt in de stad en de jongeren worden aan hun lot overgelaten. Ze zijn op zoek naar liefde en een luisterend oor. We mochten ze wijzen op EEN die al hun verdriet en ellende kent. De Heere Jezus alleen kan redding geven. We zagen het ook als een zegen dat ons internet het ineens weer deed. Zo konden we goed communiceren met Translate. De Heere zorgt. We deden met de jongeren Bijbelstudie. Het ging over de barmhartige Samaritaan . Er waren veel vragen, deze jongeren weten niets van de bijbel. Wat is het toch nuttig en nodig dat deze kampen bestaan. We rijden terug naar de kerk om de lege pannen terug te brengen.

Dit was het kamp wat we bezochten:

Jongeren zoeken een luisterend oor:

We gaan in de avond weduwen bezoeken. Eén woont in de bergen op een eenzame rustige plek. Ze woont daar met 2 kinderen, de andere 2 wonen op zichzelf. De vrouw vertelde dat ze in de zonden leefde: vloekte en dronk en rookte. Maar sinds het overlijden van haar man, die gesneuveld is in de oorlog, is ze veranderd. Ze onderzoekt de Bijbel en vraagt om Gods hulp. Ook zegt ze dat ze telkens weer terug valt in de zonden en zo moet strijden. Vladimir wijst haar erop dat ze alles bij God moet brengen. Hij wil helpen en Hij alleen kan je vrij maken. De vrouw had van alles voor ons klaar gemaakt. Ze zegt dat hoort als je in Oekraïne op bezoek komt.
We bezoeken nog een weduwe met een dochter. Ze is nog maar 9 maanden weduwe. Ze heeft veel verdriet en kan niet stoppen met vertellen. We luisteren naar haar verhaal. Ze verteld over haar man die zo lief was en zorgzaam. Ze konden geen kinderen krijgen en haar man zou zo graag een dochter hebben. Ze kregen een dochter die nu 5 jaar is. Het meisje groeit op zonder vader!
Deze vrouw is al eens in de kerk geweest en bij de weduwenconferentie. Ze heeft veel vragen en beloofd morgen naar de dienst te komen, wij zullen op haar wachten.

Zaterdag 1 augustus 2026

Vanmorgen zijn we naar het jongerenkamp geweest. Er was een gezelschap van 8 mannen hier: 2 uit Amerika en de anderen uit de buurt van odessa. Ze leidden daar de dienst op het kamp. Er werd gezongen met een viool en een piano en accordeon. Het Bijbelverhaal ging over Mozes. We bleven daar eten, de jongeren zochten ons meteen op. Het was fijn om ze nog even te zien.
Bij het afscheid kregen we kleine presentjes die ze op het kamp gemaakt hadden. Echt heel lief.

We gingen door naar een bejaardencentrum, degenen die konden lopen, zaten in de tuin. Ook daar werd het Woord gebracht en er werd veel gezongen. We zagen dat de oudjes ervan genoten. Aan het einde brachten we koek en cake. Ook bij de mensen die niet naar buiten konden. Wat hebben wij dan een welvaart. De mensen waren slecht ter been maar moesten wel de trap op zonder lift. Ze liggen met 3 of 4 personen op een kamer.
Vladimir raakte in gesprek met een vrouw van 89, die vroeg hoe ze bekeerd kon worden. Vladimir wees haar op de Bijbel, daar staat: belijd je zonden. De vrouw vroeg of we voor haar wilden bidden. Vladimir vertelde haar dat de Heere Jezus de deur geopend heeft en dat ze zelf mag en moet bidden. Mocht de Heere het woord wat op dat kleine kamertje gezegd werd zegenen. Er kwam nog een oude dame en die vroeg om een Russische Bijbel. Gelukkig hadden we die in de bus liggen.
We moesten snel naar ons logeeradres waar we gingen eten. Daarna maakten we ons klaar voor een evangelisatiedienst voor vluchtelingen. De kerk zat helemaal vol, zelfs in de hal zaten mensen. Ook de weduwe die beloofd had te komen was er, samen met haar dochter. Ze luisterde aandachtig en zong de liederen mee. Toen we thuis kwamen, gingen we nog even bij een dochter op bezoek die jarig was. Een drukke dag vol indrukken en gesprekken. Wat is er veel werk te doen, in dit land van oorlog, rouw en verdriet. Om dan te troosten met Zijn Woord.

Het jongerenkamp:

Het bejaardenhuis:

Na de evangelisatiedienst werden voedselpakketten verdeeld:

Wij zijn in een gezin met alleen maar pleegkinderen. We maakten ze blij met een tasje wat we kregen om uit te delen. Wat zijn ze blij!:

Maandag 3 augustus 2026

Zaterdag zijn we naar Toeltsjyn gereden. Naar een gezin met alleen pleegkinderen. Maar er is er zoveel liefde, ook bij de kinderen onderling. De vader ligt in het ziekenhuis, moeder kan niet rijden. Ze was erg blij dat we er waren. We bezochten met hen een man met zijn moeder. Hij is lichamelijk gehandicapt. Hij mocht vertellen van zijn ‘reis’ met vallen en opstaan. In Christus een nieuw schepsel. Voor de kinderen was het een uitje. We kochten een ijsje om het uitje compleet te maken. Moeder spreekt Engels, dat maakt communiceren fijn en makkelijk.

Zondag zijn we naar een dienst geweest, er waren ongeveer 30 mensen. We namen in de bus ook kinderen mee die niet gelovig zijn, maar ze gaan wel mee naar de dienst. We hadden 14 mensen in de bus. Het komt door de evangelisatiekampen die hier in Oekraïne veel georganiseerd worden .Zo zien we hoe belangrijk het is dat deze zomerkampen voortgang krijgen. De voorganger (de vader van het gezin waar wij logeren) ligt in het ziekenhuis. Er werd uit de Bijbel gelezen, gebeden en kinderen zeiden een hoofdstuk uit de Bijbel op uit hun hoofd. We gingen met elkaar in de kerk eten. We gaven de jonge mensen een tasje die we kregen om uit te delen.

Daarna reden we naar een evangelisatiedienst voor vluchtelingen. Er waren ongeveer 30 tot 40 mensen. Er was veel verdriet, ze moesten alles achterlaten. Een oude oma moest erg huilen, ze weet niet waar haar zoon is. De voorganger sprak uit Jakobus 1:2.
Kort samengevat: niet de grootmachten regeren, maar God regeert. En als je in gevaar bent en je hebt een Schuilplaats dan ben je veilig. Dirk vertelde over MirWam en wat wij hier doen. Er was een Engelse lerares die alles vertaalde. Er kwamen vele verhalen. We zongen en de kinderen zongen. We baden met elkaar. Buiten had Svetlana, de moeder van de kinderen, paprika meegenomen en iedereen kreeg een tasje met paprika.
Er was ook een vader met 2 dochters waarvan de moeder 5 dagen geleden was overleden. Vader moet weer naar het front. De kinderen blijven bij opa en oma. Wat een schrijnend verdriet. Wat kan je dan alleen maar doen dan wijzen op het Woord en de Enige redding in Jezus Christus.
In de avond gingen we naar Mark, de vader van de kinderen in het ziekenhuis. Hij hoopt misschien vandaag naar huis te komen. Hij had een abces in zijn kaak. Toen we thuis waren, gingen we naar bed. Tijd om te rusten.

De tasjes worden uitgedeeld:

De evangelisatiedienst (met de kerkbanken uit Oldebroek Vogg). Ze hebben hier een goede bestemming.

De kinderen genieten:

Dinsdag 4 augustus 2026

Gisteren morgen hebben we geholpen in het gezin waar we zijn. Ze kweken bloemen voor de verkoop. Maar Mark ligt in het ziekenhuis en Svetlana kan niet auto rijden. Dirk ging samen met Svetlana en haar zoon bloemen uitventen. Zo zorgt God dat de bloemen toch uitgevent konden worden. Zelf bleef ik bij de 4 andere kinderen thuis. We ruimden op, de oudste (een jongen van 16) ging stofzuigen en was ophangen. We verzorgden de kippen en eenden. De jongen is een jongen met een verstandelijke beperking. Hij doet het werk zingend. We communiceren met Translate. Ik wilde hem helpen maar hij zei nee dat is mijn taak. We zaten met elkaar buiten op een bank en genoten van de eenden die voor het eerst gingen zwemmen. Toen Dirk thuis kwam was er blij nieuws: papa Mark mocht naar huis. Hij kwam met de bus, wij haalden hem op van de bus en reden gelijk door naar een vluchtelingenopvang om het Evangelie te brengen. En ook dozen met pasta en rijst en kleding namen we mee. De kinderen zongen liederen, zeiden hoofdstukken uit de Bijbel op. Mark vertelde uit Gods Woord. Hij zei ik zal proberen het kort en begrijpelijk te vertellen. Doormiddel van je vingers kun je het onthouden.

Duim: Wijst omhoog, Christus stierf voor en door onze zonden. Gods liefde voor mensen die het niet verdienen. Maar God zendt een Redder.
Wijsvinger: we wijzen naar anderen, naar de Russen of mensen die stelen. Maar de andere vingers wijzen naar ons zelf. We rennen weg voor de oorlog, maar we kunnen Gods rechtvaardig oordeel niet ontlopen. Wij gaan Gods oordeel tegemoet.
Middelvinger: Herinnert ons dat God Hulp heeft besteld bij een Held. Hij alleen kan ons probleem oplossen. God wil niet dat we verloren gaan, maar dat allen tot bekering komen.
Ringvinger: een trouwring van trouw aan elkaar. Christus wil dat we Hem alleen vertrouwen. De redding is het werk van Christus alleen. Niets van ons kan meedoen. Alles alleen door genade door Jezus verdient. Door zijn volbrachte werk.
Pink: is klein, we moeten worden als een kind en alles in gebed bij God brengen .

We zongen en baden met elkaar. Het voedsel en de kleding lieten we achter. Een oude vrouw had veel vragen en wilde een Bijbel. Ze kreeg hem en ze vroeg zal ik het kunnen lezen? Zou ik Jezus kunnen vinden? Ze had veel meegemaakt.

We reden naar het huis van Mark en Svetlana, maar Mark wilde eerst nog naar de kerk. Daar aten we buiten in de tuin. Wij besloten om naar huis te gaan. De kinderen vonden het erg jammer. Maar we wilden in de nacht de grens over gaan. We reden om 17.00 uur weg en om 23.00 uur waren we bij de grens. God gaf ons een goede grenspassage. We waren om 3.00 uur in Polen en zochten een hotel. En pakten een paar uur rust om vervolgens verder te reizen.

Deze vrouw had veel vragen:

Woensdag 5 augustus 2026

Na een lange reis van meer dan 6000 km mochten we weer veilig in Nunspeet aankomen. Geef dan eeuwig eer onze God en Heere.

Приветствую, эти дети передают Большое спасибо. Hallo deze kinderen willen jullie hartelijk bedanken:

Deze twee kinderen zijn geboren in Kupiansk. Ze zijn gevlucht uit deze stad, die nu totaal verwoest is. Hun vader was daar voorganger. En deze kinderen gaan actief mee op evangelisatie in en rond het gevaarlijke Charkov gebied om (prachtig) te zingen.