Conferentie en weduwenbijeenkomst (3)

23 februari 2026

Hieronder vindt u het tweede deel van het reisverslag naar de conferentie en de weduwenbijeenkomst.

Maandag 23 februari 2026

Deze dag hebben we in en nabij Smila doorgebracht. Er moesten wat zakelijke dingen afgehandeld worden voor Mirwam t.a.v. hulpverlening, samen met Jaap onze penningmeester. Heleen van de Fliert, journaliste bij het Reformatorisch Dagblad, had tijd om te schrijven. En we bezochten een paar gezinnen. In de middag waren we 80 km verderop, midden op het platteland, in Nivomirgorod. In de avond luisterden we naar Natasja, die we vaker bezochten, toen ze vertelde hoe zij de oorlog ervaart. Dit is vandaag in Nederland te lezen in het Reformatorisch Dagblad.

Met Leslya, die in Oostenrijk woont en met ons meereist als tolk voor Heleen bezochten we haar familie. Wat een emotioneel weerzien! Na een lange scheiding: thuis. Blijde opa, ouders en zusjes zag ze zondag al in Smila. Maar haar broers omhelsden hun oudste zus o zo hartelijk. Allen weer om de keukentafel, weer samen! We hoorden van nabij hoe door hen de oorlog werd en wordt ervaren. De pijn die gevoeld wordt, de worsteling om er door heen te komen. De vader is zwak en ziekelijk. Er komt veel op de schouders van de moeder. Het valt op hoe rondom veel huisjes onbewoond zijn. Alles oogt vredig, maar daaronder liggen diepe wonden en zorgen. Bidt voor hen.

Lange rit door de besneeuwde velden. Leslya op weg naar huis:

Papa staat altijd te wachten op zijn oudste dochter! Thuis!!:

Thuis bij de familie van Leslya.:

De vader van Leslya beheert een klein boerderijtje. Varkens, kippen, eenden, konijnen voor de slacht, een perceel tuinbouwgrond. Leslya vertelt hoe ze in begin van de oorlog geregeld in het aardappel-, annex schuilkeldertje zaten. Koud en angstig.

Met familie rond de keukentafel. De grote stenen oven/kachel houdt het heerlijk warm. Wat zijn ze allen blij. Wat geeft de oorlog toch veel pijn.
En weer afscheid nemen is zo moeilijk! Uitgezwaaid door papa en mama en opa… Lesya: “Mijn lieve papa, waar ik altijd terecht kan, die zo wijs raad geeft, dan met me bidt” en “mama, die heeft nu in de oorlog zo’ n extra zware last te dragen om alles rond te krijgen” en “opa, mijn stille opa, mijn rots”. Bidt voor deze familie, voor Lesya. Voor allen die dezelfde pijn ervaren van scheiding en afscheid.

De familie van Lesya zong nog een lied net voor het afscheid:

Als ik terugkijk op mijn levensweg,
Zie ik Gods hand tot hier en nu.
Hij liep met mij door vreugd’ en strijd,
Mijn blijdschap is Hij, mijn toevlucht trouw.

Refrein:
Als ik terugkijk op mijn levensweg,
Zie ik Gods trouw tot hier en nu.
En wat de dagen brengen zullen,
Ik leef voor Hem, ik dien Hem trouw.

Couplet 2:
Soms was mijn kracht haast opgebruikt,
En riep ik stil mijn God om hulp.
Geen dag ging ooit voorbij in angst,
Dat Hij mij losliet of vergat.

Dan neemt Leslya ons mee naar het centrum van het stadje. Bij de muziekschool, waar ze vroeger les kreeg staan vier grote borden met inmiddels 150 foto’ s en namen. De gesneuvelden uit dit plattelandsdorp (en dan zijn er nog de vermisten). Leslya wijst ze aan: die zat bij mij in de klas, en hij… en hij. En deze zat in een andere klas, en hij… En deze, dat was onze buurman, hij sneuvelde al in 2015. Hier op het “vredige” platteland krijgt oorlog een gezicht. De pijn wordt tastbaar. Morgen, 24 februari, was het vier jaar geleden, dat de inval in Oekraïne begon.
We bidden temeer: “Heere, ontferm U over Oekraïne, en Rusland. Ontferm U over de moeders, wachtend op hun zonen, over de vrouwen wachtend op hun geliefde man, over de kindjes wachtend op hun papa. Heere, geef Uw vrede naar Johannes 14, 27. Amen”.

Dinsdag 24 februari 2026

We zijn ‘s ochtends nog in Smila en gedenken dat 4 jaar geleden de invasie en de oorlog begon. Rond de middag steken we bij Tsjerkasy de Dnepr over en bezoeken nog een oorlogsweduwe om hulp te brengen. We waren hier vaker. Op een verdrietige manier ervaren we echter wat er gebeurt als Koning Alcohol intrede doet in een leven, en men daarin vlucht om het leed te vergeten. Bedrukt gaan we hierna op pad naar Merefa, in het Charkov gebied. Nog 550 km te gaan. De, toch al matige, wegen zijn op diverse plekken flink beschadigd door de strenge vorst. Eerst is er nog lichte dooi, later zakt de temperatuur rond nul en het gaat licht sneeuwen. Laat in de avond arriveren we in Merefa. Dit is onze uitvalsbasis voor de komende drie dagen. Inmiddels is sinds donderdag 3300 km afgelegd. We eten en bespreken de planning. We bidden samen hiervoor. Dan is het bedtijd, voor een korte nacht.

Afgelopen dagen in Smila: even vreugde brengen in een kinderleven omringd door leed. Papa is “verdwenen” na een raketaanval. Fijn om daar een kinder cadeaupakket te brengen, naast de andere hulp.

Woensdag 25 februari 2026

Vandaag met evangelist Andrej Tsjubenko, voorganger Misha Woloshin, zijn dochter Julia, RD verslaggeefster Heleen van de Fliert en tolk Leslya op pad naar de twee prefront steden Slovjansk en Kramatorsk voor evangelisatie en hulpuitdeling. We bidden samen. En gaan onderweg.

Na een paar dagen van dooi is er nu grauwe lucht, en het gaat sneeuwen. Net als 10 december 2025, als een bescherming op deze gevaarlijke route Charkov-Izium-Slovjansk. Totaal 195 km rijden. We passeren het in 2022 zo gehavende Izium, en vandaar tot bij Slovjansk is nu een traject van 50 km (!) overdekt met anti-drone netten.
In de kerk van Slovjansk is een evangelisatiedienst en uitdeling van hulpgoederen. Er komen hier wel steeds minder mensen. Het front nadert, het ligt nu op ca.15 km. Af en toe hoorbaar…. daardoor verlaten mensen de stad.

In de middag in Kramatorsk, in het kleine huiskerkje van 8×6 meter kwamen 90/100 mensen luisteren. Vervolgens op weg naar “huis” nog gestopt in Izium om de schade aan de evangelisatietent op te nemen. Van een helft heeft de constructie het begeven door zware sneeuwval. We bespreken hoe we dit willen repareren. In de avond zijn we terug in Merefa na een lange, intensieve dag. De Heere bewaarde ons, en gaf nog gelegenheid tot verkondiging van het evangelie in Woord en muziek en uitdeling van hulp. Zijn Naam zij geprezen.

Heel kort na deze dienst in Kramatorsk, gebeurde er iets wat het bezoek in een heel ander licht plaatst. De frontlijn kwam daar in korte tijd dichterbij. We hadden een “fijne bijeenkomst”. En ja, buiten hoorde je wel de geluiden van de oorlog. Zoals vaker. Voor we vertrokken zongen we: “Beschermd onder Uw vleugels. De nacht zal vallen, de pijlen vliegen, maar ik zal niet vrezen wanneer ik onder de bescherming van Uw vleugels ga”. Kort na ons vertrek sloeg 50 meter verder een drone in, alle ruiten kapot, de deuren ontzet. We danken de Heere, hoe is toch nodig “Bewaring onder Zijn vleugels”.

Inmiddels is de hele weg van Izium naar Slovjansk overdekt met antidrone netten, >50 km. Bij Slovjansk wordt aangeraden rechts te gaan, de weg rechtdoor naar Kramatorsk ligt inmiddels volop onder drone bereik:

In Slovjansk zie je elk bezoek meer schade. Hotels, depots, werkplaatsen worden bestookt. Er is druk militair verkeer. En met de dooi een beetje wateroverlast:

In Slovjansk desondanks een fijne dienst, de geluiden van oorlog buiten, Gods Woord, gebed en zang/muziek binnen.

Brood uit Nederland wordt na de dienst uitgedeeld:

In Izium inspecteren we de deels ingestorte “Mirwam” tent en bespreken herstel.

Donderdag 26 februari 2026

Na rustige nacht is het nu net boven nul. Het regent nu. We waren om 6.00 uur op en hebben om 7.20 uur geladen bij de kerk. Inmiddels zijn we onderweg naar de grote stad Charkov. Gepland staat een bezoek aan een drietal opvangpunten voor recent geëvacueerden. Enkele honderden zijn genodigd, voor het eerst, te komen luisteren naar de Evangelieboodschap. Hoevelen zullen komen? Bidt met ons dat velen komen en de Heere met Zijn Geest werkt in hun harten en dat ook onze aanwezigheid met hulp tot troost en tekentje van Hoop zal zijn.

Startpunt van elke trip. Kerk in Merefa. Laden. We bidden samen. En gaan… in hoop van Gods onmisbare hulp en zegen.

Evangelisatie en uitdelen voedselpakketten in de (koude) hal van een vluchtelingenopvang. Is heel emotioneel. Mensen verloren huis en have, hoop, verwachting. Dan zoek je naar woorden, nee, Zijn Woord als je daar voor ze staat. Je ziet de uitgeputte gezichten, het verdriet. De kindjes. Je bidt in je hart. Bidt met ons mee voor de volgende sessies deze dag.

Vrijdag 27 februari 2026

Vandaag zijn we in Tsjuguev. Straks gaan wenog wat verder. Er zijn 4 evangelisatiediensten met daarna hulpuitdeling, o.a. voor pas geëvacueerden uit frontstad Kupiansk. Als team hebben we het heel fijn samen, bidt voor ons om zegen.
Intussen doen we wat regelwerk voor de inkoop van generatoren en volgende transporten. We vernemen dat Heimen van de Brink weer veilig terug is in Kootwijkerbroek.

Deze strenge winter hebben de toch al matige wegen enorm geleden. Soms is over honderden meters alles kapotgevroren en één grote gatenkaas. Uitdaging voor voertuig en (de rug van) inzittenden.