Bezoek Slavjansk en Kramatorsk, maart 2026

Donderdag 19 maart 2026

Johan Boeder, de hulpcoördinator van MirWam, is weer vertrokken naar de Oekraïne. We bidden voor een veilige en gezegende reis. De bedoeling is om eerst een bezoek aan Smila (zaterdag/zondag) te brengen en dan met hen hulp en evangelisatie in de omgeving van Izium, Slavjansk en Kramatorsk te brengen. Daarna 1,5 week vanuit Merefa in het Charkov gebied deze hulp te doen. Hier komen ook andere Nederlanders naar toe. Rond 28 maart hoopt Jaap van Wijck, de penningmeester van MirWam, samen met Jan van de Weerd uit Nijbroek ook te komen. Zij bezoeken eerst de Karpaten en Vinnitsya. Ook Heimen van den Brink gaat met een trailer hulpgoederen onderweg. De planning is dat zij terug gaan voor Pasen. D.V. woensdag 8 april hoopt Johan Boeder weer thuis te zijn.

Hieronder volgt een verslag van de reis.

Vrijdag 20 maart 2026

Ik ben veilig aangekomen in Rodymno, Polen, vlak bij de Oekraïense grens. De eerste 1.475 km zit erop. Morgenvroeg hoop ik de grens over te gaan.

Zaterdag 21 maart 2026

Zaterdagmorgen om 3.30 uur stond de wekker in m’n Poolse hotelkamertje, en zo kon ik bijtijds, 4.25 uur, bij de grens zijn. Ondanks het vroege tijdstip toch wel wat tijd kwijt. Uiteindelijk was ik om 7.00 uur klaar. Oekraïne heeft de klok een uur voor staan op ons, dus om 8.00 uur was ik onderweg naar Lviv, Ternopil richting Smila. Totaal 775 km. Daar hoop ik vanavond te zijn.

Vanaf de Poolse grens vanaf 8.00 uur naar Smila in centraal Oekraïne gereden. Na 780 km precies op tijd voor de vluchtelingendienst, die om 18.00 uur begon. Ik arriveerde om 17.58 en stond om 18.10 achter de microfoon voor een zaal met 300 vluchtelingen uit Donbass en Sumy. De eerste keer voor deze mensen om zo het Evangelie te horen. Het was wel even schakelen, maar ik was blij op tijd te zijn. Er waren mooie muzikale bijdragen en daarna was er verdeling van lectuur en hulppakketten. Nog nagepraat met enkele vluchtelingen.
Nu bij familie Ilyushin, samen met andere gasten uit Odessa, Bielefeld DLD en uit Israël van de baptistengemeente daar. De Heere gaf zijn hulp en bescherming.

Zaterdagavond een evangelisatiedienst en hulpuitdeling voor 300 vluchtelingen in Smila.

Zondag 22 maart 2026

Na enkele intensieve dagen een stille zondag in Smila. Rustig opgestaan, we zijn op loopafstand van het gebedshuis van Smila. Daar ging Gods Woord open o.a. uit Johannes 19 het kruiswoord van Jezus “Mij dorst”. Dorst fysiek, dorst bovenal geestelijk. Dorst om “de wil des Vaders” te doen in het toebrengen van zondaren. Daar aan het kruis: volbracht.
Zondag, een oase. Een prachtige lentedag. Alleen in de nacht en vroege ochtend herinnering door de herhaalde sirenes: dit land is in oorlog. Bidt voor Oekraïne.

Maandag 23 maart 2026

Vandaag in Izium en in twee nederzettingen in de velden bij Izium diensten/hulp gedaan. We reizen met een groep uit Moldavië samen. Jonge mensen, die de muzikale begeleiding verzorgen. Het blijft apart: over zeer modderige paden, tussen net aangelegde linies, drakentanden, bunkertjes je weg vinden; in de verte (20 km) gerommel van het front; af en toe een harde klap van een vliegtuigbom. En dan sta je in een vredige nederzetting, de mensen zijn blij met de hulp. En ze delen ervaringen, soms heftig, maar ze laten ook alles zo gewoon mogelijk doorgaan. In Izium was de dienst ook buiten, zonnig maar met 6 tot 8 graden ook fris.
Na Izium de weg naar Slavjansk, een bedreigde hoofdroute. We zijn nu in het kerkgebouw van Slavjansk. Daar eten en slapen we en morgenvroeg is daar een bijeenkomst. En ja, het front is nu 15 km van hier. En dat is onophoudelijk hoorbaar door het “gerommel”. Maar we leggen ons zo ter ruste, in de wetenschap dat de Heere ons alleen beschermen kan en van ons afweet.

Met broeder Vladimir Ilyushin op pad oostwaarts. De auto’s volgestouwd…

Voorganger Vladimir Ilyushin opent de druk bezochte dienst in Izium. Op alle plekken werd voedsel verdeeld. In de nederzettingen ook andere hulp, o.a. kleding.

Dinsdag 24 maart 2026

We hebben overnacht in het gebedshuis van Slavjansk. Rond 00.45 uur kwam een zwerm Shahed/Geran drones over, het bekende jankgeluid. Afweervuur. Een enkele zware inslag. Ook vroeg vanochtend, ruiten trilden hier.

Maar toch, alles prima gegaan. We staan op. Ieder zoekt een “stille” plek. Straks openen we samen de dag , ontbijten en weer aan de slag. T.o.v. 4 weken terug, toen we hier ook waren, is er duidelijk verschil. Geluid van geschut verderop, en contravuur, is nu geen minuut uit de lucht. Vaak 2/4 keer per minuut. De hele nacht door. Wat ontzettend moet dat zijn. Elke granaat is verwoesting, verminking, dood. Oorlog is zo duivels. Bidt voor de mensen hier, voor ons. Om zegen en bescherming. Ook als we na hier onze dienst afgerond te hebben, verderop naar Kramatorsk gaan.

Vlak voor we naar Kramatorsk gingen, werd de lucht grijs, dik bewolkt en het begon te regenen. De dienst in Kramatorsk was in het kleine gebedshuis. Overvol. Alles verliep rustig.
Pas na 15.00 uur kwam er weer wat frontgeluid, een keer sirenes e.d. Wat een zegen om zo ongestoord de dienst te hebben. Ook voor de mensen een oase. We verdeelden hulp. We zouden ook nog twee evacuaties doen, twee vrouwen uit Lyman (waar zeer hevig wordt gevochten). Dit ging niet door, onmogelijk….geblokkeerd, bidt dat deze vrouwen op één of andere manier toch weg kunnen.
Daarna keerden we via Slavjansk en Izium veilig terug naar Tsuguev. Hier nam ik afscheid van onze Moldavische vrienden en Vladimir Ilyushin. En stuurde, nu alleen, de Toyota Hilux naar Merefa. De plek, de uitvalsbasis, van waaruit ik komende 10 dagen hoop te dienen.

De jonge voorganger en zijn gezin bleven hier, in Slavjansk, trouw op hun post. Hun kleine Jennifer is in haar onbevangenheid voor velen een lichtstraaltje, onbewust van wat er rond de stad gebeurt.

Na de goed bezochte evangelisatiedienst, drukker dan een maand geleden, werd kleding uit Nederland en voedselpakketten, enz. uitgedeeld. Bepakt en bezakt keert deze vrouw huiswaarts.